Column: Valverde een reality-show? Nibali in een duet met Eminem? Waar stopt de trend?

Liefhebbers van schijtlolligheid kunnen hun hart tegenwoordig ophalen. Op sociale media struikel je over de komische en niet-komische video’s van wielerploegen. Als deze trend zich voortzet, moeten heel wat renners gaan vrezen.

Opvallen voor de sponsor is van alle tijden in het wielrennen. De sport hangt sinds mensenheugenis aan elkaar van de commerciële (of staatspropagandistische) deals aan elkaar. Zonder de zegen van de geldschieters zouden we op dit moment niet kunnen genieten van de voorbereidingskoersen. Geld maakt het mogelijk dat de figuren binnen het peloton hun passie als beroep kunnen uitoefenen. Dat lijkt me een mooie vorm van welvaart.

Toch heeft de financiële afhankelijkheid ook een keerzijde. Althans, het zorgt voor krachten binnen en buiten het peloton die met puur sporten weinig meer te maken hebben. Waar renners vroeger urenlang moesten afzien in een kansloze kopgroep om de sponsor in de kijker te zetten, is dat tegenwoordig al lang niet meer de meest effectieve manier van reclamemaken voor je broodgever. Wie gaat er immers nog een hele middag opofferen aan het kijken van een wandeletappe, terwijl je jezelf ook kunt vergapen aan meer flitsende content?

Klassieke vorm van aandacht werkt niet (alleen) meer

Gelukkig zijn er nog die-hard liefhebbers te vinden die de tijd nemen om naar drie locals op een fiets te kijken, die zich samen door een langzaam landschap voortbewegen. Een handjevol minuten voor het peloton uit. Zelf vind ik het ook heerlijk om het op de achtergrond aan te hebben staan, maar besef binnen mijn leeftijdscategorie ook wel dat ik daarin eerder een uitzondering dan de regel ben. In mijn omgeving merk ik dan ook eerder dat de koersvolgers mensen zijn die het al een tijdje volgen, in plaats van een nieuwe groep. Ik vermoed dat de aandachtsspanne van een koers voor hen gewoon te lang is.

Het is overigens een trend die je in meer sporten ziet. Afgelopen week las ik in De Volkskrant een artikel, waarin beschreven werd dat Amerikaanse jongeren veel liever de hoogtepunten van een sportwedstrijd kijken dan naar de complete uitzending. Velen konden het niet opbrengen om uren naar een wedstrijd te kijken van sporten als American football of honkbal, waarvan het natuurlijk bekend is dat er tijdens een wedstrijd niet áltijd actie gaande is. Sterker nog, een groot gedeelte van de wedstrijd wordt gevuld met: jawel, reclame.

Het is vervelend voor de bedrijven dat ze de jongere doelgroep niet meer op de ouderwetse manier van adverteren bij sport weten te bereiken. Dus moeten er nieuwe manieren aangegrepen worden. Ik vraag me echter af hoe de sporters, in dit geval de wielrenners, dit ervaren. Ik zie dat ze te pas en te onpas moeten opdraven voor de schijtlolligheid van sociale media. Vinden ze dit leuk om te doen? Of worden ze door hun ploegen ingezet als een soort clown om zich ook maar een vleugje van de complete aandacht toe te eigenen?

Struikelen over de wielercontent

Wielrenners zijn al lang niet alleen sporters meer. Er wordt verwacht dat ze kunnen acteren, dat ze leuk voor de camera zijn, dat ze staan voor de waarden van hun ploeg, et cetera, et cetera. En dat allemaal ingegeven door de communicatieteams van de ploeg. Waar we eerder nog konden genieten van een redelijk spontane Astana-rap van Laurens De Vreese, bekruipt me een naar ongemakkelijk gevoel bij de nieuwe editie. Ik vind het verbazingwekkend dat ze Vincenzo Nibali zover hebben gekregen om ook mee te doen in het geheel. Het was een kant van hem die ik nog niet kende in ieder geval.

Het is niet het enige voorbeeld. Bij Jumbo-Visma speelt Primoz Roglic schoolmeestertje (overigens nog best grappig gedaan, moet ik toegeven) en bij INEOS Grenadiers staat de camera paraat om Adam Yates te laten armpje drukken met Luke Rowe. Voor wie benieuwd is naar de uitslag: Rowe won. Verder toont de organisatie van de Saudi Tour prachtige beelden van het landschap, terwijl het daar misschien vooral ook interessant kan zijn wat we níét te zien krijgen. Goed, dat is weer een andere discussie. Voor de sociale media maakt het immers niet uit. Het moet gewoon mooi, grappig of leuk zijn. Dan heb je je portie al meegepakt.

De vraag is waar de trend gaat stoppen. Bas Tietema kan op 27-jarige leeftijd een contract tekenen bij een ProTour-ploeg. Ik gun het hem van harte, maar je kunt jezelf ook afvragen of dit er ook nog ingezeten had als hij iets minder bekend was geweest van zijn Youtube- en Twitter-kanaal. Ik vermoed dat er genoeg talentvolle jonge Belgische coureurs rondrijden die ook wel een kansje verdiend zouden hebben. Het mag me verbazen.

Valverde, Nibali en Van Aert moeten oppassen

We zijn in een soort wedloop beland waarin ploegen elkaar steeds maar weer zullen moeten overtreffen voor de aandacht. Netflix-documentaires zijn niet meer genoeg. Straks krijgt Alejandro Valverde zijn eigen reality-programma, waar hij met zijn Movistar-vrienden drie weken in een Spaans resort aan het feesten gaat. Iedere dag komt er een vertrokken vedette het resort in om voor onrust te zorgen. Eerst Nairo Quintana, dan Richard Carapaz. Dat gaat smullen worden.

Ook Nibali mag zijn borst natmaken. Een paar seconden rappen is straks niet meer goed genoeg. We verwachten dat hij zijn muzikale skills verder gaat uitbreiden. Eerst een album, waarin hij duetten uitoefent met andere gevierde rappers als Eminem, Drake en André Greipel (kruisbestuiving tussen artiesten doet het altijd goed). Daarna op clubtournee en om het af te maken nog de Giro d’Italia. Om zijn veelzijdigheid te tonen.

Degene die zich het meest zorgen moet maken, is Wout van Aert. In de Jumbo-video’s wordt al constant gesproken ‘dat hij alles kan’. Dat gaan we vast nog zien…

Door: Jannick van der Hooft - j.vanderhooft@indeleiderstrui.nl / Twitter: @jannick_der